Banen zoeken en online dating platforms

Banen zoeken

Ik ben nog steeds in Christchurch. Ik heb het hier wel naar mijn zin, dus ik wil hier wel langer blijven. Daarom ben ik op zoek naar een baan. Nu wist ik in Nederland al niet wat ik wilde doen, laat staan hier. Banen waar ik naar gekeken heb: travel advisor, environmental data analyzer, park ranger, outdoor shop sales assistant, barista, construction, demolition, student projects coordinator aan de  universiteit, health and safety officer, administrator, communication manager bij een arts festival, starting an own business, kayak rentals, bicycle shop sales assistant, adventure parks, ambassador voor vrijwilligerswerk, boot punter, tourgids, etc. Ingestuurde CVs: 2. Dus dat schiet al iets minder op. Ik vind het zoeken naar baan leuker dan het hebben van een baan.

Omdat ik gelukkig word van een sociaal netwerk, leek het mij gezelliger om te logeren bij mensen thuis dan in een hostel of airbnb. Omdat iedereen werkt en studeert doordeweeks hield ik mijzelf doordeweeks bezig met kampeertrips. Zo ben ik oa naar Lake Sumner, Kaikoura en Arthurs Pass geweest en in de weekenden ga ik in Christchurch met mensen klimmen, naar het strand of het park, naar de kroeg, naar een cafe. Maar hoe ken ik al die mensen dan?

Online dating platforms

Toen ik in Auckland aankwam, kreeg ik een melding van Tinder op mijn telefoon ‘You have been superliked, swipe to find out by whom..’ Psychologisch gezien is dat heel slim van Tinder, want natuurlijk open je dan de app en ga je dan swipen. En toen kwam ik er al gauw achter dat er 1. Veel eenzame reizigers actief op tinder zitten die gewoon willen afspreken, en 2. Dat bijna alle Nieuw-Zeelandse mannen toffe dingen doen: kayakken, hiken, klimmen, kamperen, jagen, reizen, etc.

Met een paar van deze jongens afgesproken en een paar van deze toffe dingen gedaan. Alleen zitten toch de meeste mensen niet op deze app om alleen te wandelen met een meisje. De rest heb ik vooralsnog nog even geen zin in, dus toen kwam ik op andere applications terecht zoals Couchsurfing en Meetup. Online applications waar events worden aangemaakt die je kunt bijwonen, je met mensen kan afspreken die vlakbij zijn of waar je een couch kunt crashen voor een paar nachten. Vaak kun je op iemands profiel zien of je ergens over kunt praten. Nu vind ik heel veel dingen interessant dus eigenlijk kan ik altijd wel met iemand ergens over praten.

Dankzij deze apps heb ik dus eigenlijk altijd een slaapplek, iemand om mee de stad of bergen in te gaan en hopelijk vind ik nog wat connecties voor een baan! Nu hoor ik vaak dat mensen ‘in het echt’ tegenkomen veel leuker is. En ik kom ook zeker mensen zomaar in het wild tegen waarmee het heel leuk is. Maar of het een leuker is dan het andere, daar ben ik nog niet over uit. Een van de hoogtepunten (hihi) was een berg beklimmen voor 14 uur met een voormalig skinhead en een Brexit stemmer, beiden tevens Trump fan.

Vooralsnog geen nieuwe liefde en geen nieuwe baan. Wel een goede tijd in Nieuw Zeeland. Vanaf morgen komt mijn broer mij vergezellen en gaan we samen bergen over crossen, zeeën bezeilen en slapen onder de zuidelijke sterrenhemel.Tbc.

PS voor regelmatige foto updates, check mijn Instagram.

Life on the road

Na een paar weken rondtrekken, pas ik momenteel op een huis vlakbij Christchurch. Ik let op twee moordlustige katten en schraap elke ochtend de vogelresten van het tapijt. Lichtelijk ironisch, na mijn vorige ervaring met katten in Nieuw-Zeeland. Christchurch vind ik ook heel tof. De stad is nog volop in wederopbouw na de aardbeving van 2011, het ziet eruit als een Sovjet-stad: veel leegstand, kapotte gebouwen en kale plekken in de stad. Het is een rommeltje, maar de mensen hier zijn tof en verscholen in loodsen en scheepscontainers zijn super leuke plekken te ontdekken, dus ik kan het wel waarderen hier.

De laatste paar weken waren ook heel tof. Mijn auto, tent en ik worden telkens betere vrienden en ik begin het trekkende leven in Nieuw-Zeeland beter te begrijpen. Dit land is echt gemaakt voor reizigers. Waar je in Nederland en veel andere Europese landen het gemiddelde Anwb-lid, 50-plusser of jong gezin in een caravan of gezinstent op een camping vindt, zie je hier jonge koppels, alleenreizende mensen, lifters, mensen met vuurtjes, alle nationaliteiten, etc. Bovendien zijn veel campings gratis. Deze hebben dan geen services zoals een douche, maar wel een wc met wc-papier (!) en drinkwater (uit de beek weliswaar, maar veel beter dan het chloorwater uit de stad). Voor warme douches (zelfs veel betaalde campings hebben alleen een koude douche) en een wasmachine zijn er meerdere handige apps beschikbaar en vind ik voor een paar dollar een plek om alles een beetje op te frissen.

Voor kerst had ik nog geen plannen en werd ik uitgenodigd door een Duits meisje dat ik in Auckland had ontmoet. De 24e belde ze om te vragen waar ik bleef. Het blijkt dat Duitsers kerst op de 24e vieren. Prima, ik was toen met Remi, een Fransman die ik in Cape Palliser had ontmoet, dus samen snel boodschappen gedaan. Superhandig om kerst de 24e te vieren want de supermarkten zijn nog gewoon open dan. Dus hadden we een bbq en vuur op het strand met 4 andere Duitsers die avond. De dag erna was het echt kerstmis, maar nu was al het eten op en de winkels dicht.

Maar kerst interesseert mij niet zo, dus samen met de Fransman naar een natuurgebied gereden en onderweg nog een Fransman opgepikt (Tinder is ideaal om mensen te ontmoeten, daarover later meer) die ook wel een paar uur over grindwegen wilde rijden om in the middle of nowhere pasta te eten op eerste kerstdag. De dag erna hebben we 9 uur gehiked om op de hoogste berg van het gebied te kamperen, Mt. Owen, 1875m. Oja en ik vond vrijwel aan de start uit dat ik allergisch ben voor bijen of wespen. Want na een scherpe steek en 20 minuten hiken zag ik eruit als een schurftige tomaat, jeukte ALLES en kon ik nauwelijks een stap verzetten. Gelukkig had Alex antihistamine mee; nu standaard (en enige) item in mijn ehbo-kit.

Na een paar dagen hiken (met Remi, de Tinderdate haakte na twee dagen af), was het tijd om een plan te maken voor Nieuwjaar. Remi was uitgenodigd door wat vage Franse kennissen die in Christchurch wonen en werken en ik mocht ook mee. Dus van Duitse kerst naar Frans nieuwjaar in een verlaten baai op Banks peninsula, vlakbij Christchurch. Lekker eten, drinken, strand, zwemmen, zeehonden, zon, melkweg, dansen, vuur, leuke mensen en repeat. Na drie dagen was het allemaal een beetje op en moesten we terug naar Christchurch. Hier neem ik ook afscheid van de Fransen om weer paar dagen alleen rond te trekken in de bergen bij Arthur's Pass. Maar niet echt alleen, want ook hier kom ik weer leuke mensen tegen.

Zoveel mensen zijn hier into outdoors, adventures, kamperen, sporten. Ook is het hier vrij normaal om mannen met shotguns in camouflagekleding uit de bosjes te zien springen. Jagen is hier een populaire hobby en het lijkt mij tof om ook een keer te doen. Anyway nog genoeg te doen en te zien! Aankomende weken zal ik hier in de buurt de bergen verkennen blijven tot 1 februari, want dan komt mijn broertje aan in Christchurch en hopelijk trekken we dan helemaal naar het zuiden!