Rotorua - de andere kant van het verhaal

Hallo lieve allemaal,

Het gaat goed hier. Het is een supermooi land, overal zie ik toffe vogels, hoor ik ze nieuwe liedjes zingen en zie ik interessante planten. De mensen (kiwi's en andere reizigers) zijn aardig en open. De Maori cultuur is megainteressant. De wegen zijn rustig en slingeren mooi door bergen en heuvels. Zelfs de kleuren lijken hier intenser, maar dat kan ook aan mijn nieuwe zonnebril liggen.

Dit zou een korte post worden, als ik een paar mensen niet beloofd had om ook de minmomentjes delen.

Een paar lows van afgelopen dagen. Ik werd helemaal gek van de slechte en verlaten grindwegen in Coromandel. Stenen die tegen mijn auto knallen, diep water waar ik met moeite door heen kwam, en telkens het gevoel dat er een wiel van de auto ging breken. Bovendien schoot het voor geen meter op en toen ik dan helemaal op het noordpuntje stond, regende en waaide het en was er alleen wildernis. Mooi hoor, maar behalve het grindpad, kon ik nergens een wandelingetje maken en moest ik weer uren over dezelfde weg terughobbelen. Het is prachtig daar, dus dat maakte het allemaal goed.

Nog een low: op een verlaten parkeerplaats aan de verlaten grindweg had ik opeens telefoonbereik. Dus had ik de motor even afgezet om wat berichtjes te sturen. Na 5 minuten begin de Toyota heftig te piepen en voordat ik doorhad waarom, viel de radio uit. Zodoende kwam ik erachter dat de accu het niet erg lang volhoudt met de radio aan en een telefoon in de oplader. En de koplampen aan laten staan is natuurlijk altijd erg dom. Gelukkig stond er een stukje verderop een camper met een lieve meneer en mevrouw erin die ook nog eens startkabels meehadden. Luck on my side, maar ik besefte mij wel hoe erg je ergens kan stranden als je auto het begeeft. En ik was er juist zo trots op dat ik nog net de tank had volgegooid voordat ik het afgelegen gebied in ging.

Verder nog een baalmoment: ik ben hier voor de wildernis en daar wil ik ook graag slapen. Alleen is de wildernis hier echt wild. Het bos is zo dichtbegroeid dat ik daar echt geen tent op kan zetten en op de open plekken is het zo duidelijk aangegeven dat wild kamperen niet getolereerd wordt, dat mij dat eerst nog even afschrikt. Daarom sta ik op de campings van de Department of Conservation, maar dat is natuurlijk niet zo wild. Bovendien was de laatste camping meer een opslagplaats voor alle soorten campervans waar iedereen lekker savonds in ging zitten. Als er dan mensen zijn, laat mij dan in ieder geval contact met ze hebben.

Gelukkig heb ik erg geluk met mijn logeeraddressen (tot nu toe heb ik die via Couchsurfing geregeld). Zo heb ik afgelopen dagen in Rotorua doorgebracht met een Maoriman. Wat een hoop interessante verhalen heb ik gehoord! Toevallig is hij ook een bergwandelgids en gaan we aankomende dagen een van de Great Walks lopen: Lake Waikaremoana.

TBC

PS meer foto's op www.instagram.com/yanikesophie