Life on the road

Na een paar weken rondtrekken, pas ik momenteel op een huis vlakbij Christchurch. Ik let op twee moordlustige katten en schraap elke ochtend de vogelresten van het tapijt. Lichtelijk ironisch, na mijn vorige ervaring met katten in Nieuw-Zeeland. Christchurch vind ik ook heel tof. De stad is nog volop in wederopbouw na de aardbeving van 2011, het ziet eruit als een Sovjet-stad: veel leegstand, kapotte gebouwen en kale plekken in de stad. Het is een rommeltje, maar de mensen hier zijn tof en verscholen in loodsen en scheepscontainers zijn super leuke plekken te ontdekken, dus ik kan het wel waarderen hier.

De laatste paar weken waren ook heel tof. Mijn auto, tent en ik worden telkens betere vrienden en ik begin het trekkende leven in Nieuw-Zeeland beter te begrijpen. Dit land is echt gemaakt voor reizigers. Waar je in Nederland en veel andere Europese landen het gemiddelde Anwb-lid, 50-plusser of jong gezin in een caravan of gezinstent op een camping vindt, zie je hier jonge koppels, alleenreizende mensen, lifters, mensen met vuurtjes, alle nationaliteiten, etc. Bovendien zijn veel campings gratis. Deze hebben dan geen services zoals een douche, maar wel een wc met wc-papier (!) en drinkwater (uit de beek weliswaar, maar veel beter dan het chloorwater uit de stad). Voor warme douches (zelfs veel betaalde campings hebben alleen een koude douche) en een wasmachine zijn er meerdere handige apps beschikbaar en vind ik voor een paar dollar een plek om alles een beetje op te frissen.

Voor kerst had ik nog geen plannen en werd ik uitgenodigd door een Duits meisje dat ik in Auckland had ontmoet. De 24e belde ze om te vragen waar ik bleef. Het blijkt dat Duitsers kerst op de 24e vieren. Prima, ik was toen met Remi, een Fransman die ik in Cape Palliser had ontmoet, dus samen snel boodschappen gedaan. Superhandig om kerst de 24e te vieren want de supermarkten zijn nog gewoon open dan. Dus hadden we een bbq en vuur op het strand met 4 andere Duitsers die avond. De dag erna was het echt kerstmis, maar nu was al het eten op en de winkels dicht.

Maar kerst interesseert mij niet zo, dus samen met de Fransman naar een natuurgebied gereden en onderweg nog een Fransman opgepikt (Tinder is ideaal om mensen te ontmoeten, daarover later meer) die ook wel een paar uur over grindwegen wilde rijden om in the middle of nowhere pasta te eten op eerste kerstdag. De dag erna hebben we 9 uur gehiked om op de hoogste berg van het gebied te kamperen, Mt. Owen, 1875m. Oja en ik vond vrijwel aan de start uit dat ik allergisch ben voor bijen of wespen. Want na een scherpe steek en 20 minuten hiken zag ik eruit als een schurftige tomaat, jeukte ALLES en kon ik nauwelijks een stap verzetten. Gelukkig had Alex antihistamine mee; nu standaard (en enige) item in mijn ehbo-kit.

Na een paar dagen hiken (met Remi, de Tinderdate haakte na twee dagen af), was het tijd om een plan te maken voor Nieuwjaar. Remi was uitgenodigd door wat vage Franse kennissen die in Christchurch wonen en werken en ik mocht ook mee. Dus van Duitse kerst naar Frans nieuwjaar in een verlaten baai op Banks peninsula, vlakbij Christchurch. Lekker eten, drinken, strand, zwemmen, zeehonden, zon, melkweg, dansen, vuur, leuke mensen en repeat. Na drie dagen was het allemaal een beetje op en moesten we terug naar Christchurch. Hier neem ik ook afscheid van de Fransen om weer paar dagen alleen rond te trekken in de bergen bij Arthur's Pass. Maar niet echt alleen, want ook hier kom ik weer leuke mensen tegen.

Zoveel mensen zijn hier into outdoors, adventures, kamperen, sporten. Ook is het hier vrij normaal om mannen met shotguns in camouflagekleding uit de bosjes te zien springen. Jagen is hier een populaire hobby en het lijkt mij tof om ook een keer te doen. Anyway nog genoeg te doen en te zien! Aankomende weken zal ik hier in de buurt de bergen verkennen blijven tot 1 februari, want dan komt mijn broertje aan in Christchurch en hopelijk trekken we dan helemaal naar het zuiden!