Yanike : Gaat dat wel goed, samenreizen met je broertje?

‘Goh wat leuk dat jullie samen op reis zijn! Maar gaat dat wel goed?'

Dat is over het algemeen de reactie van mensen als ze horen dat Jitse en ik geen stelletje zijn, maar broer en zus. En tot nu toe, na ruim 5 weken gaat het inderdaad nog steeds goed. We hebben dezelfde goede ideeën:

paden in lopen waar niemand in gaat zodat we alleen op een berg kunnen slapen,

een zelf bedacht wedstrijdje lopen met de andere mensen op een druk wandelpad om als eerste bij de hut te arriveren. We worden er allebei blij van om, terwijl we als laatste weg gaan, bijna iedereen inhalen, ondanks dat we dan uren achtereen geen pauzes nemen,

als we een toffe rots in een veldje van een boer zien staan, springen we het hekje over met klimschoenen en gaan we die rots beklimmen, oja zonder touw want daar hebben we geen geld voor,

als het 18 uur ‘s avonds is en we geen kampeerplek kunnen vinden, gaan we toch even 3 uur naar het beginpunt van een wandeling liften? Als het dan bijna donker is, is onze prioriteit eerst lekker Indiaas eten. Als het dan echt donker is, kan de politieagent ons toch geen boete geven als we illegaal de tent op het strand opzetten. Gelukkig werden we de dag erna om half 8 gewaarschuwd door een meneer die zijn hond uitliet dat we nog 5 minuten hadden om de tent in te pakken voor de boa zou arriveren. Dus wij zaten 5 minuten over half 8 casual te ontbijten naast onze ingepakte backpacks; zo die boa kan ons niks maken,

of als je voorzichtig moet doen omdat er sneeuw op de berg ligt, we allebei een soort skiwedstrijd op wandelschoenen beginnen: natuurlijk bloedende knieën als gevolg), of op blote voeten een rots beklimmen (bloedende voeten en verzwikte enkel als gevolg), allebei natuurlijk niet op het einde van de tocht, gelukkig kunnen we allebei goed zonder al te veel klagen aardig doorstrompelen,

en als mensen ons vertellen dat we echt iets moeten doen of zien, kijken we elkaar aan en slaan we het vrolijk over. Hoewel ik zelf nog wel een soort van interesse in meta-toerisme heb ontwikkeld: toeristen bekijken die de populaire dingen fotograferen. Zo zijn we bijvoorbeeld naar Milford Sound geweest. De route er naar toe is fantastisch! Prachtige slingerwegen door steile rotsen waar overal watervallen afdenderen en bergpapegaaien rondvliegen. We reden in een soort straatrace met een Duitse kampeerbus en gelikte Ford 4WD naar het eindpunt. De Duitse kampeerbus won en wij werden tweede en de nieuwe Ford werd laatste. Maar misschien kwam dat ook omdat je nergens in kon halen op die weg. Op het einde van deze doodlopende weg is het dorpje Milford Sound, dat bestaat uit een grote parkeerplaats, twee P+R terreinen en een pier met 12 cruiseschepen. Gelukkig hadden wij tijdens ons lift avontuur iemand ontmoet die daar werkte dus spaarden we onszelf 200 dollar uit om alsnog op zo’n cruise mee te mogen. Want dat is dus het enige wat je daar kunt doen. Als dan iedereen naar links rent om zeehonden te spotten, gaan wij op het dek in de zon zitten. Later bleek dat ergens achter een bosje wat huizen gebouwd waren om de 200 medewerkers van de cruiseschepen te huisvesten. De enige entertainment daar is slacklinen, feestjes organiseren en alcohol drinken (vaak alledrie tegelijk, maar na een poosje werd er niet echt meer geslacklined). Na drie dagen hadden we dit ook wel gezien,

er zijn wel een paar uitzonderingen op de regel dat we niet doen wat ons wordt aangeraden: Akkeliene had een toffe grot aangeraden waar je met je met een hoofdlamp zelf doorheen kan wurmen. Daar zijn we natuurlijk wel ingegaan. Een gedeelte was gesloten voor mensen zonder ervaring en touwen, daar zijn we natuurlijk ook in gegaan, tot we bij een diepe afgrond kwamen en we toch moesten omdraaien (en in het geval van een glibberige grot, bleek omhoog klimmen nog wel lastiger dan naar beneden klimmen),

maar ondanks dat wij allebei skere tatas zijn (Jitses woorden), ging het geld wel snel op. Zo wilden we een 8 daagse tocht lopen door dikke bush in de wildernis van Fiordland, maar een bootje (gewoon een veerdienst) naar het beginpunt kost al 100 dollar per persoon. Ja daaag. We zijn hier aan het wandelen om geld te besparen,

en we wilden ook nog naar Stewart Island, om vogels te spotten, en ook een beetje om 10 dagen een tocht te hiken, maar daar was de veerpont ook 135 dollar. Ja daaag,

zelfs als het geld bijna op is, vinden we het allebei nog steeds wel een goed idee om op het terras koffietjes te drinken en in de kroeg lekkere biertjes te bestellen om vervolgens ‘s avonds weer de vieste combinaties van droog-voedsel te eten wat we nog in de auto hebben liggen voor de lange hike-tochten die niet door gingen: droge bonen, instant noodles, zakjes zalm en tonijn die op kattenvoer lijken, oud brood, gesmolten en hard geworden kaas (proces paar keer herhaald), studentenhaver, etc..

Nu we geen toffe dingen meer konden doen, vonden we het allebei wel een goed idee om inmiddels werk te zoeken. Dus eerst gingen we dat doen in Dunedin. Daar logeerden we bij een mevrouw met twee zonen via HelpExchange, we moesten wat verven en tuinieren in ruil voor eten en onderdak. Maar we vonden het veel te koud in Dunedin. Dus na een week vonden we een andere HelpExchange in Christchurch. Hier moeten we tuinieren in ruil voor een appartement. Maar toen ontdekten we dat zelfs als je onderdak en eten krijgt, er alsnog geld wegstroomt (tja de hosts betalen niet voor benzine, biertjes en koffietjes helaas). En aangezien we inmiddels best wel vaak gingen klimmen, willen we ook investeren in een touw en bijbehorend materiaal. En we hadden ook zin om naar het filmhuis te gaan, en uit eten te gaan (Koreaans, Japans, Maleisisch, Bengaals, Thais, Vietnamees klinkt allemaal heel verleidelijk) en een ander dieet dan pasta, wortels, uien en bonen te eten,

Inmiddels zijn we dus nu een week in Christchurch. Daar zijn we gelijk naar een uitzendbureau gegaan. Na 1 dag werd ik al gebeld of ik wilde werken. Ja tuurlijk, want met 10 dollar op de rekening kunnen we zelfs geen biertjes meer drinken. Ik had de taak gekregen om met 9 andere reizigers kromme spijkers van de rechte spijkers moest scheiden, 9 uur per dag, staand aan een geïmproviseerd werktafel van pallets. Ik was de niet zo blij de eerste dag: ik had maar 1 eis doorgegeven en dat was dat ik het liefste buiten werkte, en in deze loods was er geen raam te vinden. Arbo verantwoord: absoluut niet. Maar toen ik ontdekt had dat je gewoon podcasts, audioboeken en taallessen op je telefoon kon zetten, waren de dagen erna een stuk beter. Het was heerlijk om werk te doen waar je niet bij na hoeft te denken om aan het einde van de dag toch slimmer thuis te komen dankzij de audio input (tips zijn welkom).

Jitse heeft nog ruzie met de Kafkaesque processen die komen kijken bij werken in het buitenland, maar hoopt binnenkort ook wat geld te verdienen, in de tussentijd werkt hij in de tuin voor de HelpExchange en fixt hij fietsen. We hopen aan het einde van maart genoeg geld te hebben om wat klimspullen te kopen en weer tochten te kunnen lopen door mooie berggebieden. Op de planning staat: een tocht lopen bij Mount Cook en MTBen bij Wanaka. En dan via de Westkust naar het noorden van het zuidereiland omdat het klimaat daar wat beter is om nog een paar rotsen te beklimmen.

tbc

PS: Meer foto's op Instagram