Banen zoeken en online dating platforms

Banen zoeken

Ik ben nog steeds in Christchurch. Ik heb het hier wel naar mijn zin, dus ik wil hier wel langer blijven. Daarom ben ik op zoek naar een baan. Nu wist ik in Nederland al niet wat ik wilde doen, laat staan hier. Banen waar ik naar gekeken heb: travel advisor, environmental data analyzer, park ranger, outdoor shop sales assistant, barista, construction, demolition, student projects coordinator aan de  universiteit, health and safety officer, administrator, communication manager bij een arts festival, starting an own business, kayak rentals, bicycle shop sales assistant, adventure parks, ambassador voor vrijwilligerswerk, boot punter, tourgids, etc. Ingestuurde CVs: 2. Dus dat schiet al iets minder op. Ik vind het zoeken naar baan leuker dan het hebben van een baan.

Omdat ik gelukkig word van een sociaal netwerk, leek het mij gezelliger om te logeren bij mensen thuis dan in een hostel of airbnb. Omdat iedereen werkt en studeert doordeweeks hield ik mijzelf doordeweeks bezig met kampeertrips. Zo ben ik oa naar Lake Sumner, Kaikoura en Arthurs Pass geweest en in de weekenden ga ik in Christchurch met mensen klimmen, naar het strand of het park, naar de kroeg, naar een cafe. Maar hoe ken ik al die mensen dan?

Online dating platforms

Toen ik in Auckland aankwam, kreeg ik een melding van Tinder op mijn telefoon ‘You have been superliked, swipe to find out by whom..’ Psychologisch gezien is dat heel slim van Tinder, want natuurlijk open je dan de app en ga je dan swipen. En toen kwam ik er al gauw achter dat er 1. Veel eenzame reizigers actief op tinder zitten die gewoon willen afspreken, en 2. Dat bijna alle Nieuw-Zeelandse mannen toffe dingen doen: kayakken, hiken, klimmen, kamperen, jagen, reizen, etc.

Met een paar van deze jongens afgesproken en een paar van deze toffe dingen gedaan. Alleen zitten toch de meeste mensen niet op deze app om alleen te wandelen met een meisje. De rest heb ik vooralsnog nog even geen zin in, dus toen kwam ik op andere applications terecht zoals Couchsurfing en Meetup. Online applications waar events worden aangemaakt die je kunt bijwonen, je met mensen kan afspreken die vlakbij zijn of waar je een couch kunt crashen voor een paar nachten. Vaak kun je op iemands profiel zien of je ergens over kunt praten. Nu vind ik heel veel dingen interessant dus eigenlijk kan ik altijd wel met iemand ergens over praten.

Dankzij deze apps heb ik dus eigenlijk altijd een slaapplek, iemand om mee de stad of bergen in te gaan en hopelijk vind ik nog wat connecties voor een baan! Nu hoor ik vaak dat mensen ‘in het echt’ tegenkomen veel leuker is. En ik kom ook zeker mensen zomaar in het wild tegen waarmee het heel leuk is. Maar of het een leuker is dan het andere, daar ben ik nog niet over uit. Een van de hoogtepunten (hihi) was een berg beklimmen voor 14 uur met een voormalig skinhead en een Brexit stemmer, beiden tevens Trump fan.

Vooralsnog geen nieuwe liefde en geen nieuwe baan. Wel een goede tijd in Nieuw Zeeland. Vanaf morgen komt mijn broer mij vergezellen en gaan we samen bergen over crossen, zeeën bezeilen en slapen onder de zuidelijke sterrenhemel.Tbc.

PS voor regelmatige foto updates, check mijn Instagram.

Life on the road

Na een paar weken rondtrekken, pas ik momenteel op een huis vlakbij Christchurch. Ik let op twee moordlustige katten en schraap elke ochtend de vogelresten van het tapijt. Lichtelijk ironisch, na mijn vorige ervaring met katten in Nieuw-Zeeland. Christchurch vind ik ook heel tof. De stad is nog volop in wederopbouw na de aardbeving van 2011, het ziet eruit als een Sovjet-stad: veel leegstand, kapotte gebouwen en kale plekken in de stad. Het is een rommeltje, maar de mensen hier zijn tof en verscholen in loodsen en scheepscontainers zijn super leuke plekken te ontdekken, dus ik kan het wel waarderen hier.

De laatste paar weken waren ook heel tof. Mijn auto, tent en ik worden telkens betere vrienden en ik begin het trekkende leven in Nieuw-Zeeland beter te begrijpen. Dit land is echt gemaakt voor reizigers. Waar je in Nederland en veel andere Europese landen het gemiddelde Anwb-lid, 50-plusser of jong gezin in een caravan of gezinstent op een camping vindt, zie je hier jonge koppels, alleenreizende mensen, lifters, mensen met vuurtjes, alle nationaliteiten, etc. Bovendien zijn veel campings gratis. Deze hebben dan geen services zoals een douche, maar wel een wc met wc-papier (!) en drinkwater (uit de beek weliswaar, maar veel beter dan het chloorwater uit de stad). Voor warme douches (zelfs veel betaalde campings hebben alleen een koude douche) en een wasmachine zijn er meerdere handige apps beschikbaar en vind ik voor een paar dollar een plek om alles een beetje op te frissen.

Voor kerst had ik nog geen plannen en werd ik uitgenodigd door een Duits meisje dat ik in Auckland had ontmoet. De 24e belde ze om te vragen waar ik bleef. Het blijkt dat Duitsers kerst op de 24e vieren. Prima, ik was toen met Remi, een Fransman die ik in Cape Palliser had ontmoet, dus samen snel boodschappen gedaan. Superhandig om kerst de 24e te vieren want de supermarkten zijn nog gewoon open dan. Dus hadden we een bbq en vuur op het strand met 4 andere Duitsers die avond. De dag erna was het echt kerstmis, maar nu was al het eten op en de winkels dicht.

Maar kerst interesseert mij niet zo, dus samen met de Fransman naar een natuurgebied gereden en onderweg nog een Fransman opgepikt (Tinder is ideaal om mensen te ontmoeten, daarover later meer) die ook wel een paar uur over grindwegen wilde rijden om in the middle of nowhere pasta te eten op eerste kerstdag. De dag erna hebben we 9 uur gehiked om op de hoogste berg van het gebied te kamperen, Mt. Owen, 1875m. Oja en ik vond vrijwel aan de start uit dat ik allergisch ben voor bijen of wespen. Want na een scherpe steek en 20 minuten hiken zag ik eruit als een schurftige tomaat, jeukte ALLES en kon ik nauwelijks een stap verzetten. Gelukkig had Alex antihistamine mee; nu standaard (en enige) item in mijn ehbo-kit.

Na een paar dagen hiken (met Remi, de Tinderdate haakte na twee dagen af), was het tijd om een plan te maken voor Nieuwjaar. Remi was uitgenodigd door wat vage Franse kennissen die in Christchurch wonen en werken en ik mocht ook mee. Dus van Duitse kerst naar Frans nieuwjaar in een verlaten baai op Banks peninsula, vlakbij Christchurch. Lekker eten, drinken, strand, zwemmen, zeehonden, zon, melkweg, dansen, vuur, leuke mensen en repeat. Na drie dagen was het allemaal een beetje op en moesten we terug naar Christchurch. Hier neem ik ook afscheid van de Fransen om weer paar dagen alleen rond te trekken in de bergen bij Arthur's Pass. Maar niet echt alleen, want ook hier kom ik weer leuke mensen tegen.

Zoveel mensen zijn hier into outdoors, adventures, kamperen, sporten. Ook is het hier vrij normaal om mannen met shotguns in camouflagekleding uit de bosjes te zien springen. Jagen is hier een populaire hobby en het lijkt mij tof om ook een keer te doen. Anyway nog genoeg te doen en te zien! Aankomende weken zal ik hier in de buurt de bergen verkennen blijven tot 1 februari, want dan komt mijn broertje aan in Christchurch en hopelijk trekken we dan helemaal naar het zuiden!

Save the ducks!

Alles wat ik denk mooi, lief en schattig te vinden, blijkt in Nieuw-Zeeland een plaag te zijn. Zo heb ik afgelopen weken half vergane egels uit vallen geschraapt, twee kittens de keel doorgesneden, een poging gedaan om possums dood te rijden en geholpen bij de jacht op geiten en wilde schapen. Bijna alles wat geen vogel, insect, reptiel of vis is, hoort niet in Nieuw-Zeeland thuis. In het gebied waar ik zat, zijn veel kiwi vogels en de nog zeldzamere Blue Duck, of Whio. Om deze soorten in stand te houden worden er enorm veel vallen utgezet, ik geloof wel 800 in het gebied waar ik was, om dieren te vangen die de eieren of jonkies van de native vogels opeten. De schapen en geiten tasten vooral de flora aan en zijn iets minder een plaag. De jacht op de geiten is vooral een bron van inkomsten geloof ik. De dood en het doden van dieren is zo’n normaal onderdeel van het leven hier. Bijna alles wordt hergebruikt of opgegeten.

Hoe kwam ik op Blue Duck Station terecht? Afgelopen zomer toen ik nog 24 uur per dag internetbereik had en er verder niet heel veel spannende dingen te doen waren, was ik op internet aan het browsen naar dingen die ik kon gaan doen in Nieuw Zeeland. Een van die dingen die ik graag wil doen is lange tochten te paard maken. Zo kwam ik op de website van Blue Duck Station terecht terecht. En op de website stonden veel meer interessante dingen die daar gebeuren: kayakken, jagen, duurzame samenleving creeeren, conservation werk etc. Superleuk. Dus ik had een mailtje gestuurd en ik kon in november langs komen.

Na twee weken vallen legen, schapen vangen, geiten in stukken hakken voor hondenvoer, blue ducks tellen etc. is het tijd om weer verder naar het zuiden te gaan. Voornamelijk omdat ik naast alle toffe dingen ook elke dag de toeristenlodges moest schoonmaken, absoluut iets waar ik ongelukkig van word. Hopelijk na het hoogseizoen is dat iets minder ter sprake, dus wie weet ga ik er volgende keer wat langer helpen!

Samen met collega Antonio heb ik ter afsluiting nog the Tongariro Alpine Crossing gedaan, deze 20 km lange tocht was daar in de buurt. Een prachtige hike langs Mount Doom (Lord of the Rings naam, in het echt heet deze levende vulkaan Mount Ngauruhoe) door een Marslandschap met rookpluimen en surreeele kleuren.

Nu op naar Wellington, de hoofdstad van Nieuw-Zeeland en bijna het zuidelijkste punt van het noordereiland!

Great Walks, diabetes en zere knieën

In Nieuw Zeeland is er natuurlijk super veel mooie natuur om door te wandelen. Overal waar ik kom, is de natuur prachtig, de paden zijn goed aangegeven en goed onderhouden en er zijn weinig andere mensen. Een uitzondering op dit laatste zijn de zogenaamde Great Walks. Negen wandelingen verspreid over Nieuw Zeeland, veelal meerdaagse tochten, die een beetje de you-gotta-catch-m-all effect hebben op mensen. Niemand die ik gesproken heb, weet eigenlijk waarom deze negen nou de Great Walks heten, want zoals ik al eerder aangaf, zijn alle walks great hier. Zelf dacht ik dat deze negen een diverse weergave zijn van de natuur van Nieuw Zeeland, goed bereikbaar en misschien ook nog iets commercieels, want je kunt (moet) op al deze wandelingen overnachten in hutten en campings van de Department of Conservation.

Anyway ik had geen plannen om ze allemaal te doen, om eerlijk te zijn had ik de meeste niet eens opgezocht. Maar toen vroeg Pererika of ik mee wilde helpen op een trek rondom Lake Waikaremoana, dit blijkt ook een van de Great Walks te zijn. Pererika woont in Rotorua en via Couchsurfing kwam ik bij hem terecht. We hebben heel veel toffe dingen gedaan, hij is ondere andere kanoër, heeft een Triumph, was environment policy advisor en is tourguide in de Maori dorpen. En hij is dus ook tourguide voor Walking Legends. Met twee gidsen lopen deelnemers de wandeling. Totaal zijn dit ongeveer 7 mensen, ze betalen het bedrijf oa om hun bagage te vervoeren, maaltijden te bereiden, meer info te vertellen over het gebied, drie overnachtingen, vervoer van en naar het natuurgebied en al het eten. En dat kost ze dan zo’n 900 euro p.p. Als trainee mocht ik gelukkig gratis mee.

Daarvoor moest ik wel wat helpen. Eerst de boodschappen doen. Alles wat ik tot dan toe had laten liggen in de supermarkt omdat het te duur was, belandde nu in het karretje: Nieuw Zeelandse kazen, wijnen, koekjes, cake, sausjes etc. Verder moesten we de bagage voorbereiden, want de meeste deelnemers hadden geen rugzak, slaapzak e.d. dus die lenen ze van het bedrijf. De dag na de boodschappen pikken we de deelnemers vroeg op. Gemiddelde leeftijd is 60, een stuk daarboven als je de 30-jarige Rus niet meerekent. Een koppel, twee vriendinnen en drie mannen die hun vrouw graag thuis laten. Als gids luister je vooral naar verhalen over thuis, zere knieën en stijve spieren, geef je advies over wel of geen wandelstokken en hoe lang nog tot de volgende pauze.

Verder hielp ik Pererika om de tassen per boot van hut naar hut te vervoeren. De deelnemers wandelen ondertussen een paar uur over vlak terrein. Alleen de laatste dag is het een paar uur heuvel op en moeten de gasten hun eigen spullen tillen, voor 1 nacht. De gidsen tillen al het eten.

Dag 1 zat ik de hele dag op de boot. Dag 2 had ik halverwege de dag genoeg over zere knieën, diabetes en migraine gehoord en was ik ook het langzame tempo zat. Dus heb ik de rest van de tocht hardgelopen om bij de hut aan het meer een biertje te drinken. De laatste dag heb ik meegeholpen het eten naar de hut op de berg te tillen. Daarna heb ik gelijk dag 4 erbij gelopen en de gasten achtergelaten om met Pererika en zijn vrienden biertjes te drinken op een veranda van een echt huis. Paula, de andere gids, mocht nu bij de gasten blijven en voor ze koken. Hard werken, dat gidsen. Gelukkig waren de mensen ook nog blij met mij en ik ben gevraagd of ik ook met oud en nieuw mee wil helpen. Wie weet!

Inmiddels ben ik in de Whanganui vallei, Whakahoro, population: 8. Dat zijn mensen, daarnaast zijn er veel schapen, koeien, paarden en geiten. De laatste worden afgeschoten ter behoud van de kiwi en blue duck (beide vogels). Maar hierover meer in een later verhaal.

Rotorua - de andere kant van het verhaal

Hallo lieve allemaal,

Het gaat goed hier. Het is een supermooi land, overal zie ik toffe vogels, hoor ik ze nieuwe liedjes zingen en zie ik interessante planten. De mensen (kiwi's en andere reizigers) zijn aardig en open. De Maori cultuur is megainteressant. De wegen zijn rustig en slingeren mooi door bergen en heuvels. Zelfs de kleuren lijken hier intenser, maar dat kan ook aan mijn nieuwe zonnebril liggen.

Dit zou een korte post worden, als ik een paar mensen niet beloofd had om ook de minmomentjes delen.

Een paar lows van afgelopen dagen. Ik werd helemaal gek van de slechte en verlaten grindwegen in Coromandel. Stenen die tegen mijn auto knallen, diep water waar ik met moeite door heen kwam, en telkens het gevoel dat er een wiel van de auto ging breken. Bovendien schoot het voor geen meter op en toen ik dan helemaal op het noordpuntje stond, regende en waaide het en was er alleen wildernis. Mooi hoor, maar behalve het grindpad, kon ik nergens een wandelingetje maken en moest ik weer uren over dezelfde weg terughobbelen. Het is prachtig daar, dus dat maakte het allemaal goed.

Nog een low: op een verlaten parkeerplaats aan de verlaten grindweg had ik opeens telefoonbereik. Dus had ik de motor even afgezet om wat berichtjes te sturen. Na 5 minuten begin de Toyota heftig te piepen en voordat ik doorhad waarom, viel de radio uit. Zodoende kwam ik erachter dat de accu het niet erg lang volhoudt met de radio aan en een telefoon in de oplader. En de koplampen aan laten staan is natuurlijk altijd erg dom. Gelukkig stond er een stukje verderop een camper met een lieve meneer en mevrouw erin die ook nog eens startkabels meehadden. Luck on my side, maar ik besefte mij wel hoe erg je ergens kan stranden als je auto het begeeft. En ik was er juist zo trots op dat ik nog net de tank had volgegooid voordat ik het afgelegen gebied in ging.

Verder nog een baalmoment: ik ben hier voor de wildernis en daar wil ik ook graag slapen. Alleen is de wildernis hier echt wild. Het bos is zo dichtbegroeid dat ik daar echt geen tent op kan zetten en op de open plekken is het zo duidelijk aangegeven dat wild kamperen niet getolereerd wordt, dat mij dat eerst nog even afschrikt. Daarom sta ik op de campings van de Department of Conservation, maar dat is natuurlijk niet zo wild. Bovendien was de laatste camping meer een opslagplaats voor alle soorten campervans waar iedereen lekker savonds in ging zitten. Als er dan mensen zijn, laat mij dan in ieder geval contact met ze hebben.

Gelukkig heb ik erg geluk met mijn logeeraddressen (tot nu toe heb ik die via Couchsurfing geregeld). Zo heb ik afgelopen dagen in Rotorua doorgebracht met een Maoriman. Wat een hoop interessante verhalen heb ik gehoord! Toevallig is hij ook een bergwandelgids en gaan we aankomende dagen een van de Great Walks lopen: Lake Waikaremoana.

TBC

PS meer foto's op www.instagram.com/yanikesophie