Great Walks, diabetes en zere knieën

In Nieuw Zeeland is er natuurlijk super veel mooie natuur om door te wandelen. Overal waar ik kom, is de natuur prachtig, de paden zijn goed aangegeven en goed onderhouden en er zijn weinig andere mensen. Een uitzondering op dit laatste zijn de zogenaamde Great Walks. Negen wandelingen verspreid over Nieuw Zeeland, veelal meerdaagse tochten, die een beetje de you-gotta-catch-m-all effect hebben op mensen. Niemand die ik gesproken heb, weet eigenlijk waarom deze negen nou de Great Walks heten, want zoals ik al eerder aangaf, zijn alle walks great hier. Zelf dacht ik dat deze negen een diverse weergave zijn van de natuur van Nieuw Zeeland, goed bereikbaar en misschien ook nog iets commercieels, want je kunt (moet) op al deze wandelingen overnachten in hutten en campings van de Department of Conservation.

Anyway ik had geen plannen om ze allemaal te doen, om eerlijk te zijn had ik de meeste niet eens opgezocht. Maar toen vroeg Pererika of ik mee wilde helpen op een trek rondom Lake Waikaremoana, dit blijkt ook een van de Great Walks te zijn. Pererika woont in Rotorua en via Couchsurfing kwam ik bij hem terecht. We hebben heel veel toffe dingen gedaan, hij is ondere andere kanoër, heeft een Triumph, was environment policy advisor en is tourguide in de Maori dorpen. En hij is dus ook tourguide voor Walking Legends. Met twee gidsen lopen deelnemers de wandeling. Totaal zijn dit ongeveer 7 mensen, ze betalen het bedrijf oa om hun bagage te vervoeren, maaltijden te bereiden, meer info te vertellen over het gebied, drie overnachtingen, vervoer van en naar het natuurgebied en al het eten. En dat kost ze dan zo’n 900 euro p.p. Als trainee mocht ik gelukkig gratis mee.

Daarvoor moest ik wel wat helpen. Eerst de boodschappen doen. Alles wat ik tot dan toe had laten liggen in de supermarkt omdat het te duur was, belandde nu in het karretje: Nieuw Zeelandse kazen, wijnen, koekjes, cake, sausjes etc. Verder moesten we de bagage voorbereiden, want de meeste deelnemers hadden geen rugzak, slaapzak e.d. dus die lenen ze van het bedrijf. De dag na de boodschappen pikken we de deelnemers vroeg op. Gemiddelde leeftijd is 60, een stuk daarboven als je de 30-jarige Rus niet meerekent. Een koppel, twee vriendinnen en drie mannen die hun vrouw graag thuis laten. Als gids luister je vooral naar verhalen over thuis, zere knieën en stijve spieren, geef je advies over wel of geen wandelstokken en hoe lang nog tot de volgende pauze.

Verder hielp ik Pererika om de tassen per boot van hut naar hut te vervoeren. De deelnemers wandelen ondertussen een paar uur over vlak terrein. Alleen de laatste dag is het een paar uur heuvel op en moeten de gasten hun eigen spullen tillen, voor 1 nacht. De gidsen tillen al het eten.

Dag 1 zat ik de hele dag op de boot. Dag 2 had ik halverwege de dag genoeg over zere knieën, diabetes en migraine gehoord en was ik ook het langzame tempo zat. Dus heb ik de rest van de tocht hardgelopen om bij de hut aan het meer een biertje te drinken. De laatste dag heb ik meegeholpen het eten naar de hut op de berg te tillen. Daarna heb ik gelijk dag 4 erbij gelopen en de gasten achtergelaten om met Pererika en zijn vrienden biertjes te drinken op een veranda van een echt huis. Paula, de andere gids, mocht nu bij de gasten blijven en voor ze koken. Hard werken, dat gidsen. Gelukkig waren de mensen ook nog blij met mij en ik ben gevraagd of ik ook met oud en nieuw mee wil helpen. Wie weet!

Inmiddels ben ik in de Whanganui vallei, Whakahoro, population: 8. Dat zijn mensen, daarnaast zijn er veel schapen, koeien, paarden en geiten. De laatste worden afgeschoten ter behoud van de kiwi en blue duck (beide vogels). Maar hierover meer in een later verhaal.